ما بی تو خسته ایم ...

دستِ سنگینِ روزگارِ بی |تو| بودنم،

پیاپی سیلی های محکمش را بر سرخی گونه های قلبم فرود می آورد

و تو نیستی ...

و تو نمی آیی ...

که دستِ این روزگار را قلم کنی ...

پ.ن:

بر ما گذشت نیک و بد اما تو روزگار

فکری به حال خویش کن، این روزگار نیست ...

_{عماد خراسانی}