حال من خوب است اما تو باور نکن!!

اگر دست من بود این پسر بچه هایی که هرجای خیابان چشم می چرخانی حضور فعال!! دارند را با ماشینِ دربست، مستقیم می فرستادم کانون اصلاح و تربیت. حالا منظورم از فعال چیست؟ فعال به کسی میگویند که مدام در حال انجام یک فعل باشد. این پسر بچه ها هم بصورت خیلی با پشتکار مدام در حال صرف فعل سیگار کشیدن هستند. مدت هاست دچار یک مرض لاعلاج به نام "فضای بسته گرفتگی" هستم. مرضش اینطور است که وقتی داخل تاکسی، اتوبوس، آسانسور یا هر محیط بسته ی دیگری میشوم بعد یک مدت احساس میکنم اکسیژن موجود در فضا تمام شده و همین حالاست که ... برای همین همیشه به محض ورود شیشه سمت خودم را میکشم پایین. اما مصیبت دقیقا از آنجایی شروع میشود که تو دچار چنین مرضی باشی و پاییز هم مشغول خودنمایی باشد. در این مواقع برای جلوگیری از نمردن!! مردم حاضر در آن محیط بسته، آن هم در اثر برخورد باد پاییزی بهشان مجبوری در سکوت با مرضت دست و پنجه نرم کنی. بعد شما فکر کنید در چنین شرایطی یک پسر بچه ی تازه سر از تخم در آورده شروع کند به سیگار کشیدن!! این می شود که تو عطای راحتی را به لقاءش می بخشی و دو فرسخ دور تر از مسیرت با سر درد و حالت تحولی غیر قابل وصف از وسیله نقلیه مذکور پیاده میشوی تا فقط خودت را از آن فضای غیر قابل تحمل نجات بدهی. بعد مابقی مسیر را پای پیاده با دو عنصر مصیبت بارِ فعال شده در وجودت تا دانشگاه سپری میکنی و می نشینی سر کلاس. استاد می آید و بسم الله را نگفته یه تک تا انتهای کلاس حرف میزند و تو در حالی که سرت دیگر به حالت هشدار قبل از انفجار رسیده در پاسخ به سوال کنار دستی ات که رنگت چرا مثل کچ دیوار شده به گفتن: هیچی نشده هیس باش فقط لطفا اکتفا میکنی و سعی میکنی با سر درد، حالت تحول و فشاری که چسبیده به کفِ کفِ عدد مورد نیاز برای ادامه حیات از صندلی ات بلند شوی به استاد بعدی سلام کنی و لبخند بزنی.

نتیجه اخلاقی:
اگر باد و هوای پاییز می کشتتان حداقل در فضای بسته و عمومی سیگار نکشید ملت شهید پرور :||

پی نوشت:
والا قدیم میگفتن مادرو ببین دخترو ببر، حالا سر ما رسید یه جلسه مجزا وضع شده فقط برای دیدن دختر:|| میخواستم با دانشگاه بیام مشهد خب :((