ورژن جدید آقا گرگه ...

کلی حرف داشتم برای نوشتن
حتی کلی سوژه ی تاپ و ناب که اگر نوشته میشدند میتوانستند یک پست بقول دوستانِ مدرن پرفکت

یک نوشته ای که حرفی برای گفتن دارد را بسازند
اما
اما از بین تمام آن حرف ها
از بین تمام آن سوژه های تاپ
دلم میخواهد فقط یک چیز را بگویم :
یک چیزی که مدت هاست بیخ گلویم گیر کرده
شده بغض
شده دردِ دلم
میخواهم بنویسم
از روزگاری که در لابه لای تند تند ورق خوردنش
قریب ها غریبه شدند
و
غریبه ها قریب
کاش میشد از این همه مجاز فرار کرد
کاش میشد بروم یقه ی سازنده ی این مجاز را بگیرم
و ...
و تمام آدم هایی را که مثل آقا گرگه ی توی شنگول و منگول قورت داده از حلقومش بکشم بیرون
کاش میشد آن آدم های قدیمی که بهشان بک زمانی میگفتند رفیق را پیدایشان کنم
و بگویم دلم برایشان تنگ شده
برای آن لعنتی هایی که رفته اند توی مجاز گم و گور شده اند
خسته ام ...
از این همه بودن هایی که بودن نیستند دیگر
قبل تر ها که نه تلگرامی بود نه واتس اپی هر روز خودمان را به در و دیوار میزدیم که هرطور شده همدیگر را ببینیم
وقتی هم همدیگر را میدیدیم با هم کلی صحبت داشتبم
ولی حالا همه همیشه آنلاین اند اما سال به سال دریغ از یک کلام
شده ایم یک مشت پوکر فیس مجازی
که اوج ابراز احساساتمان فرستادن یک شکلک مضحک بی روح است در جواب همدیگر
همه چیزمان را گرفته این مجاز
احساسمان را حتی
اصلا یادم نیست آخرین بار کی دوستی دستم را داخل دستناش گرفته و گفته که دلش برایم تنگ شده بود
و این فاجعه است
این که این نزدیکی های سراب گونه ما را تا این حد از هم دور کرده
یکی دیگر از نشانه هایش هم این که اصلا من نمیدانم چرا این حرف ها را اینجا مینویسم
وقتی این روز ها دیگر کمتر کسی حوصله ی خواندن نوشته ی بالای چهار خط را دارد اصلا
چه برسد به این که بلند شود بیاید اینجا
این هذیان نوشته های ذهن خسته ی من را بخواند
و بخواهد تحت تاثیر قرار بگیرد
هه ...

یک تشکر بالا بلند و بلند بالا هم داشته باشم از کسانی که با وجود غالبا بحر طویل بودن نوشته های این قاب

همیشه همراهند

همیشه میخوانند

که تحمل میکنند بلند نوشته های این دخترِ انار را

برایم در ردیف کسانی هستید که به قول نیما :

یادتان روشنم می دارد :)